Historia Gulf w Sporcie

POZNAJCIE ZESPÓŁ – GULF RACING

Milton Keynes, około 20 kilometrów na północ od Londynu, jest siedzibą najnowszego zespołu wyscigowego WEC w UK: Gulf Racing. Jest to niezwykle kompaktowa jednostka, zatrudniająca mniej niż dziesięciu pracowników etatowych, ale wystarczy jeden rzut oka by stwierdzić, że zespół jest profesjonalny i niezwykle poważnie podchodzi do tego, czym się zajmuje.

Oprócz nieskazitelnie czystego warsztatu samochodów wyscigowych, lokal mieści także i przygotowuje do wyścigów kilka samochodów z kolekcji Gulf ROFGO jego współwłaściciela, Roalda Goethego; a także biura zespołu oraz kompletne centrum przygotowania fizycznego, włącznie z najwyższej klasy symulatorem wyścigowym.

PORSCHE 911 RSR GTE

Samochodem wybranym na ostatni sezon był Porsche 911 RSR GTE, z pełną specyfikacją fabryczną – jeden z niewielu takich wozów sankcjonowanych przez Porsche do startów w najwyższej klasie wyścigów enduro.

911 RSR GTE startowało w kategorii GTE Am, co oznacza, że zostało skonfigurowane według specyfikacji stosowanych w wozach GTE Pro w 2015 roku.

Podstawą dla 911 RSR GTE jest uliczna wersja Porsche 911. GTE zaprojektowany został specjalnie do startów w wyścigach według wytycznych Automobile Club De L’Ouest GTE.

Podwozie wzięto bezpośrednio z ulicznej wersji Porsche 911. Zamontowano na nim stalową klatkę bezpieczeństwa, zaprojektowaną według wyznaczników aeromechaniki i wytycznych FIA. Za wyjątkiem dachu, cała karoseria zbudowana jest z lekkiego włókna węglowego i wyposażona w zaawansowany zestaw aerodynamiczny, włącznie z przednim spojlerem, płaskim podwoziem i dyfuzorem i tylnym spojlerem z włókna węglowego, zaprojektowanym przy użyciu najnowszych technik obliczeniowych płynności dynamicznej (CFD).

Chyba najbardziej wymagającym testem oleju silnikowego jest test na torze wyścigowym. Gulf promuje swoją markę na całym świecie, sponsorując wiele wielkiego formatu imprez wyścigowych i czołowych zespołów, co gwarantuje marce międzynarodową rozpoznawalność. Firma Gulf jest dumna z nawiązania partnerstwa z marką Aston Martin Racing w 2008 roku, AMR do dziś stosuje i poleca produkty Gulf. W roku 2013 Gulf odnowił umowę partnerską z zespołem fabrycznym Aston Martin, związując te dwie marki aż do końca roku 2015.

PARTNERSTWO ASTON MARTIN RACING

2008 – 2015

2013

KIEROWCY GULF MISTRZAMI WEC GTE AM

W sezonie 2013 byliśmy świadkami, jak Aston Martin Racing nadal prowadzi w mistrzostwach World Endurance Championship, w Kategoriach GTE Pro i GTE.

2012

NADZWYCZAJNY WYŚCIG DO PODIUM ZAKOŃCZONY ZWYCIĘSTWEM W CHINACH

AMR powraca do swych korzeni GT i przez cały sezon WEC rzadko widziano 97 Vantage GTE poza podium w kategorii GTE Pro. Za pierwszym razem samochód zapewnił sobie drugą pozycję w otwierającej rundzie WEC 12-godzinnego wyścigu na torze w Sebring. Po zaskakującym wycofaniu się w Spa nastąpiło trzecie miejsce na Le Mans, a następnie 6 wejść na podium pod rząd, których kulminacją było zwycięstwo w końcowej rundzie sezonu w Chinach.

2011

SEZON DWÓCH POŁÓWEK

AMR-1, pierwszy samochód LMP1 Astona Martina stworzony od podstaw odniósł sukces, był nim DBR1-2. Prace nad jego rozwojem, jakie były konieczne w ostateczności okazały się bardziej złożone niż pierwotnie zakładano i po słabym wyniku w wyścigu Le Mans 24 Hours, podjęto decyzję o powrocie na resztę sezonu do samochodu DBR 1-2.

W rundzie nad Laguna Seca amerykańskiej serii Le Mans Gulf i Aston Martin Racing powrócili do zwycięstw, jeżdżąc niemal bez omyłek prosto do zwycięstwa. Samochód następnie zajął miejsce na podium w finałowej rundzie pucharu Intercontinental Le Mans Cup, “Petit Le Mans.

2010

FINISZE NA PODIUM NA CAŁYM ŚWIECIE

Uaktualniona wersja 2009 DBR 1-2 ruszyła na tor w Sebring na klasyczny 12-godzinny wyścig i zdobyła trzecie miejsce tuż za dwoma zwycięskimi dieslami Peugeot’a. Po tym nastąpiło zdobycie drugiego miejsca w 8-godzinnym wyścigu Le Castellet na francuskim torze Paula Ricarda i kolejna druga pozycja tydzień później w wyścigu ALMS na Long Beach.

2009

SERYJNI MISTRZOWIE LE MANS SERIES

Styczeń 2009 przyniósł odsłonę prototypu Le Mans Astona Martina Racing’s LMP1, jakim był DBR 1-2 – po tym nastąpił rok wyjątkowych sukcesów, wśród nich dwa zwycięstwa Serii Le Mans, i nieprzerwane pasmo zwycięskiego podium LMS (w tym potrójne zwycięstwo na torze Nürburgring) i trzy tytuły LMS dla zespołów, producentów i kierowców.

AMR i Gulf osiągnęły także kolejny sukces na koniec sezonu w inicjującym wyścigu serii Asian Le Mans.

2008

ZWYCIĘSTWO GT1 PODCZAS 24-GODZINNEGO WYŚCIGU LE MANS 24 HOURS

W styczniu 2008 Gulf rozpoczął partnerstwo z Aston Martin Racing. “Mariaż” dwóch tak lubianych marek sportu motorowego natychmiast zaczęło cieszyć się zainteresowaniem publiczności i został dodatkowo wzmocniony zwycięstwem w niebiesko-pomarańczowych barwach DBR9 w kategorii GT1 24-godzinnego wyścigu Le Mans 24 Hours w 2008r.

WEJŚCIE W NOWE TYSIĄCLECIE

2007

Zytek

Przy braku udziału PBR w roku 2007, Gulf wzmocnił swoje wsparcie dla zespołu Barazi-Epsilon w jego walce o zwycięstwo w Serii Le Mans Series oraz legendarnym wyścigu Le Mans 24 Hours. Zespół siadł za kierownicę całkiem nowej maszyny LMP2 brytyjskiego konstruktora Zytek, samochodu 07S. Dla Zytek sezon był zróżnicowany, ale wygrał w kategorii LMP2 na torach Silverstone i Interlagos oraz zajął drugie miejsce na torze Nürburgring. W efekcie Barazi-Epsilon zakończyli na trzeciej pozycji klasyfikacji zespołowej LMP2 na 2007 rok.

2006

PBR LMP2

Gulf ponownie sponsorował wyścig Paula Belmondo a także rozszerzył swoje wsparcie na kolejnego uczestnika LMP2, Barazi-Epsilon, ze znakomitymi wynikami. Barazi-Epsilon przeżył niezapomniany sezon, zdobywając pierwsze miejsca w LMP2 w zawodach zespołów i kierowców.

2006

Rajd Dakar

Gulf rozpoczął rok 2006 wejściem na nieznane terytorium, sponsorując Nissana 4×4 mającego wsparcie producenta, za którego kółkiem siedział Paul Belmondo podczas wyczerpującego rajdu Dakar. Nissan Francuza sięgał po wyróżnienia dla samochodu seryjnego podczas pierwszej połowy imprezy, do momentu, gdy wycofano go z wyścigu.

2005

PBR Courages

W 2005 roku dla Gulf rozpoczął się nowy rozdział w historii sportu motorowego z zespołem Paul Belmondo Racing (PBR). PBR Courages zdobyli zwycięstwo w kategorii LMP2 na torach Monza i Silverstone i stanęli na podium kolejne trzy razy (w tym drugie i trzecie miejsce w LMP2 podczas wyścigu Le Mans 24 Hours). Zespół i kierowcy omal nie zostali Mistrzami LMP2 Champions, kończąc sezon na trzeciej pozycji.

2001

Audi R8

W 2001r. Gulf był sponsorem samochodu Audi R8 kierowanego przez Stefana Johanssona, walczącego w słynnych niebiesko-pomarańczowych barwach, który zdobył mistrzostwo w zawodach kierowców i zespołowych w roku 2001, w wyścigach European Le Mans Series.

1990s

Początek lat 90-tych

Po sprzedaniu zespołu Mirage minęło prawie 20 lat zanim Gulf powrócił na międzynarodową arenę wyścigów samochodowych. W 1994r. Gulf był sponsorem próby Dereka Bella powtórzenia rekordu wszechczasów Jacky’ego Ickxa polegającego na sześciu sukcesach w wyścigach Le Mans. Za kierownicą Porsche Kremer Spyder K8 Gulf, Bell wylądował na zasłużonym szóstym miejscu na słynnym francuskim torze Sarthe Circuit.

W latach 1995 – 1997 Gulf odnowił skuteczną współpracę z McLaren w zakresie samochodów sportowych, w formie wyścigowej wersji wartego milion dolarów samochodu drogowego, jakim był McLaren F1GTR.

Gulf-McLaren zerwali z tradycją i jeździli w oficjalnych barwach Gulf: granatowej i pomarańczowej – przez dwa z trzech sezonów, zanim w 1997r. wrócono do kultowych barw wyścigowych Gulf. W tym okresie drużyna zdobyła w wyścigach dziewięć zwycięstw i zdobyła tytuł mistrza Global GT w 1996 r. dzięki kierowcom Rayowi Bellmowi i Jamesowi Weaverowi.

1970s

McLaren

W roku 1968 Gulf rozszerzył działalność sponsorską wspierając McLaren’a w wyścigach Can-Am, Indycar i Formuła 1 – partnerstwo to trwało do 1974r. W tym gorącym i obfitującym w sukcesy okresie Gulf zapewnił sobie poprzez McLaren’a siedem zwycięstw w F1, firma sponsorowała także samochody drużynowe F1 w Brabham w 1969r.

Współpraca między Gulf a McLaren w Formule 1 była udana do końca sezonu 1973, lecz zespół McLaren Gulf zostanie prawdopodobnie w pamięci przede wszystkim dzięki ich spektakularnej dominacji podczas wyścigów serii Can-Am w latach 1968 i 1972, kiedy to wygrali 35 wyścigów i zdobyli kombinacje pierwszego i drugiego miejsca podczas aż 20 podejść.

1960s

WEC

W późnych latach 60-tych i wczesnych 70-tych Gulf promował markę na całym świecie poprzez finansowy i techniczny sponsoring wielu programów wyścigów samochodowych z udziałem największych zespołów. Widoczność na arenie międzynarodowej była największa, gdy Wiceprezes Gulf, Grady Davis powiązał firmę z Johnem Wyerem, aby pokierować udziałem Gulf w światowych zawodach World Endurance Championship.

Zespół motoryzacyjny Gulf-JW stał się legendarną potęgą w latach 1967 i 1975 jeżdżąc samochodami Ford GT40, Porsche 917 i Mirage. Gulf zdobywał zwycięstwa w wyścigach Le Mans w latach 1968, 1969 i 1975 a także wyróżnienia na światowych zawodach samochodów sportowych World Championship Sportscar.

1960s

Pomarańcz & Błękit

W tym samym czasie po raz pierwszy Gulf wystąpił w kultowych dziś barwach. Firmowe barwy Gulf, tj. granat i pomarańcz zostały uznane za zbyt wyciszone jak na drużynowe barwy samochodów, dlatego też zdecydowano się na błękit i pomarańcz (kolory niedawno zakupionej firmy Wilshire Oil Company) jako na kolory odzwierciedlające żywiołowość marki.

Od tamtego czasu pozostały one głównymi barwami wyścigowymi Gulf i są jednymi z najlepiej rozpoznawanych barw w dziedzinie sportów motorowych wszech-czasów. Kolory te są tak silnie utożsamiane z firmą, iż w ostatnich latach Gulf stał się pierwszą firmą produkującą środki smarne, oficjalnie używającą swych barw wyścigowych jako logo.

1930s

Indy 500

Gwiazdorskie rekordy motorowe Gulf sięgają dalej w przeszłość niż pamięć większości osób. To właśnie zainteresowanie Gulf poszerzonymi badaniami nad wyścigami samochodowymi zachęciła firmę do ruszenia na Indianapolis 500 z fantastycznymi samochodami „Gulf-Miller” z czterokołowym napędem z silnikiem wbudowanym w tylnej części samochodu już w 1938r.

Samochodom nie poszczęściło się podczas Indy, lecz kierowca George Barringer pobił wówczas aż 14 rekordów prędkości międzynarodowej klasy D (2-3 litry) podczas wyścigu Bonneville Salt Flats w stanie Utah. W tym wymienić należy 158.446 mil/h dla 5 km, 150.242 mil/h dla godziny oraz pełne 500 mil odległości Indy przy 142.770 milach/h – które jak na owe czasy były wynikami oszałamiającymi.